Monday, January 16, 2006

अंधारातील वाट

सूर्य बुडलेला अंधार दाटलेला..
काळोखाच्या खोलाईत आत बघत राहिलो
न दिसणाऱ्या मुक्कामाची वाट शोधत राहिलो.
ठेचकाळत अडखळत चालत राहिलो

फसवे तारे फसव्या दिशा माझी वाट चुकवत होत्या
चकव्याला माझ्या मागे लागण्यासाठी खुणावत होत्या.
का होतय हे ? मीच का छळला जावू
धूळ दगडधॊंड्यातून मीच का मळला जावू
माझ्यासाठी कधीच कोणी उजेड दाखवणार नाही का ?

मग उलगडा झाला सगळा..
कोणीतरी बोललं मनात नीट ऐकू येइल असं
अरे तुझी वाट तूच शोधायचीस
नसलीच पायवाट तर नवी बनवायचीस
तुझे डोळे आणि कान उघडे ठेव
उजेड आपोआप दिसत राहिल
स्वत:वरच्या विश्वासाने वाट सोपी बनेल

तुझा तूच जात रहा .

- १६ जानेवारी २००६

4 Comments:

Blogger Sonali said...

आदित्य,
खूप साध्या शब्दात मोठी गोष्ट मांडली आहे. आणि महत्वाचं म्हणजे कमी शब्दात.
छान आहे.

3:49 AM  
Blogger mayur said...

aditya..
You have put up an essence of living life..

hats off..

6:04 AM  
Blogger Akira said...

Aditya,

Kavita awadali :)

7:53 PM  
Blogger shashank said...

वा! कविता छान आहे.

8:53 AM  

Post a Comment

<< Home